मेरो प्यारो, आफ्नै गाँउ

बिना कारण गार्लुग जाने नियतीनै भाको थियो, बिहान,दिउसो वा साझ कुनै बिषेस काम वा कारण चाहीदैन थो । चिया पिउने बाहाना होस  या अरु कुनै,अज भनै चक्कर चल्थो तन्नेरीहरुको फेरी स्कुल कलेज पनी तेतै । साँँच्चै भन्दा बरालीने ठाँउ भाथो गार्लुङ । तन्नेरी हरुको लागी ।म पनी गार्लुङको चउर हुदै यस्सो छेउ बाट एरपोटको चउरको डिल के पुगेथे माछापुछ्ररे र अन्नपुण टुप्पलुक्क उभीय । अहो ।। फुत्कीहाले छ मुख बाट । कती सुन्दर । कसको मन नलोभ्याउला हँ यो ठाँऊले ?आफै सँग प्रश्न गर्छु । आँँखाले नाप्न नसकीने चउर त्यस माथीका हिम दृृष्यले तेस ठाँउले दुर्लभ प्राकृतीक रुप धारण गरेको छ । साँच्चै भन्दा जहाज नआको ठिकै भा छ भन्छ एक मनले । साँझ पख भागदैड गर्ने ओझिलो ठाँउ भाछ । साँझपखको सिरसिर हावा त्यस माथी कालीको सुस्साईले त्यस ठाँउ लाई थप मोहीत तुल्यायको छ । अनायास काँट आयो एक हुल हावा पत्तो भयन ? सल्लाका पात हल्लेसी मात्र मेरो नजर उतै हानीयो । नहानीयोस पनी कसरी ति एकनासे रुख, रुखमाथी बाट देखिने मनमोहक हिमशिखरहरु साँच्चै भन्दा मनै लोभ्याने दृष्य छ त्यो ।