भाई,मेरो घरमा आउ,नत्र तिम्रै घरमा आउँछु ।
—नाई । आउदिन । मेरोमा पनि नआउनुस् ।
किन ?
—तपाईसग डर लाग्छ । मैले तपाईका नराम्रा कामका बारेमा लछप्पै लेख्यालेख्यै छु । तपाईले ठोक्न के बेर ?
सत्ते! धरोधर्म, केही गर्दिन । तिमीसग म मेरा दुखका कुरा गर्छु ।
ओके ।
...................
२०६९ माघ १२ गते । मध्यरातको कुरो । सपनामा बाबुरामले बालुवाटार बोलाए । म पनि सपनामै पुगे । उनले मसंग लामो गफ गरे । गफ गर्दागर्दै डाको छोडेर रोए । प्रधानमन्त्री रोएको देखेर म तर्सिए । अनि ब्युझिए । सपनाका गफ बिर्सने डरले हतारहतार कापीकलम फुकाए । मुखै नधोई सम्झेजति टिपें । त्यै टिपोट हो यो ।
.................
मैले मुस्ताङ चढें । नौटंगी गर्न चढेको हुँदै हैन । सस्तो टिकटमा अमेरिका उडें । गुरुआमाले दिनुभएको पाचसय डलर देशको खातामा हालें । जनतालाई राहत दिन खोजें । चामल बाड्न खोजें । कन्टेनरका चापी हत्तपत्त बुझाएँ। बाटो बढाए । फोहोर बढारें । जनताका घरघरमा पुगे । जनताका ईमेल लिएँ । रेडियोमा सोझै बोलें । राम्रैराम्रो मात्रै गर्न खोजेको हुँ । मायाप्रेमले यो देशको प्रम बिग्रियो ।
.....................
 |
| Photo:nepaliblogger.com |
प्रभु शाहलाई मन्त्री बनाएँ । ज्यानमारा हो त्यो । त्योमात्रै ज्यानमारा हो र बरा ? हामीचाहि होईनौ ? हाम्रो पार्टीको नेतृत्वमा यस्ता कुरालाई ठुलो मानिदैन । खै दुनियाले बुझेको? अग्नी कमरेड मन्त्री बनेको देखेर प्रभु कमरेडलाई मन्त्री बनाएको थिएँ । दुनियाले आकाशै खसेझै गरे । त्यो रमेश खरेललले समात्ने आदेश दिएपछि म त जिउँदै मरेझै भएँ। प्रभुलाई मन्त्रीमण्डलमा हुलेपछि मेरा दिनदशा शुरु भए ।
................
आफ्नाको माया लाग्दो रहेछ । मलाई निरस मान्छे भन्ठान्छन । तर, म त्यस्तो छैन । तपाई आफै भन्नुस, मैले प्रभु शाहलाई माया गरिन ? बालकृष्ण ढुंगेललाई माया गरिन ? नागेन्द्र झालाई माया गरिन ? अध्यक्ष पुत्रलाई माया गरिन ? कर्णेल लामालाई माया गरिन ? लक्ष्मीराम घर्तीलाई माया गरिन ? दिज्यूहरुलाई माया गरिन ? म बडो भावुक मान्छे । सप्रिएकालाई मायाको त्यतिसारो खाचो छैन । बिग्रेका मान्छेलाई मायाप्रेम गरेर सुधार्नुपर्छ भन्ने मेरो मान्यता हो । यस्तो बैज्ञानिक मान्यता यस्तो मुढे देशमा कसले बुझ्ने ? अबुझहरुले मलाई सढाएँ । म उल्लुले पनि बुझाउन सकिन । अनि म बिग्रिएँ ।
....................
म किसानको छोरो । गरिब गाउँले । हिसिला मन्त्रीकी छोरी । म जोगीजस्तो मान्छे । लाउनु खानु कमाउनु र रमाउनुको सोख छैन । हिसिलालाई कमाईधमाई बाहेक अर्थोकमा 'इन्ट्रेस्ट' छैन । ‘मेरी स्वास्नीले मलाई डुबाई’ भन्दै चिच्याएर हिड्न मिलेन। आफ्नै श्रीमतीलाई कारबाही गर्ने आँट नेल्सन मण्डेलामा होला, ममा छैन । हिसिलेले मलाई साच्चै डुबाई । कोकोसग हो, मन्त्री बनाएबापत करोडौ खाई अरे । केशव स्थापीतसग खान खोजी अरे । दिदिलाई हाकीम बनाइ । मैले सम्झाउन खोज्दा काचै आउलाझैं गरी । मैले १५ लाखको मुस्ताङ चढे । उल्ले माधव घिमिरेलाई तर्साएर २ करोडको गाडी चढी । ‘नगर है यस्तो’ भन्यो भने ‘टिमीलाई के मतलव?’ भन्दै हप्काउछे । येल्ले छोरीलाई समेत बिर्गान आटी । अहिले मेरो अभागी थाप्लोमा ८ वटा मन्त्रालय छन । सचिवहरुलाई थर्काउदै फाईल खोस्दै हिड्छे अरे । ठेकेदारहरुसग डिल गर्दै हिडछे अरे । म लम्फूले केही गर्न सकिन । महिला हिंसा भयो भन्दै बालुवाटार गेटमा धर्ना दिएका दियै छन् । भित्र म महिलाको हिंसा सहेर बसेको छु । हिसिलाले मलाई नराम्रोसग बिगारी ।
.....................
कमरेड सुखदेव मुनी (एस डी मुनी)ले मलाई जिउदै नर्कमा हाले । गुरुबा मानेको थिए, खत्तमै पारे । भारतबिरोधी काम गर्दिन भनेर लेखेको चिठीलाई दुनियाका मुखेन्जी सुनाईदिए । भारतले समेत मलाई डुबाउने खेल खेल्दैछ । 'बिप्पा ले' भन्यो । दिए । 'एयरपोर्ट ले' भन्यो । दिन आटेको दिए, दलालहरुले हल्ला गरिदिए । सबैथोक दिन तयार छु म, उ बजिया चाहि अलिअलि बत्तीपनि दिदैन । मलाई सत्तामा राखिराख्नी अनि पत्तासाफ बनाएर फाल्ने षडयन्त्र हो त्यसको । यतिजाबो बुझदिन म ? तर क्यार्नु ? छोडन सक्दिन । चाउरिन्छु । बसिराख्छु ।
....................
पार्टी फुट्यो । यै एउटा कुरोले मात्रै मलाई सन्तोष दिन्छ । बैद्यसग लाईन मिलाएर कम्ता दुख दिन्थे अध्यक्षले ? नारानकाजी फुलस्केप हो । त्योसग लाईन हुने कुरै आएन । अब कोसग लाईन मिलाउछौ ए औठाछाप अधक्षे ? प्रधानमन्त्री भएपछिको उपलब्धी भनेकै यै भो । मेरो बिरोध गर्ने पापीहरु पाखा लागे । यसमा चाही सन्तोष छ ।
.................
कस्तो दिन ट्वीटर खाता खोलिएछ गाठे । यै विश्वदिपेले उक्साएर मर्यो नी । 'ओबामाले चलाउछन । मनमोहन सिहले चलाउछन् । हजुरले किन नचलाउने ' ? भन्यो । लौतनी भनेर खोलियो । अहिले कुकुरलाई झै गाली गरेको लाज पचाएर पढ्नपरेको छ । एउटा मुर्दारले त 'के छ लाले, भात खाईयो' ? भनेर ट्वीटेछ । कसैले लाले भनेका छन् । कसैले ध्वजे भनेका छन् । कसैले कालध्वज भनेका छन । कोही ज्यानमारा भन्छन । प्रधानमन्त्री भएरमात्रै । नत्र तिनलाई गाला फुटने गरी बजाउथे । मैले..............
.................
यसै बिग्रिएँ उसै बिग्रिएँ । सुध्रिने चान्स कम देखिरहेछु । तैपनि हार खाएको छैन बाबु । सकेछु भने केही कमाल गरेरै देखाउछु । नयाँ धमाका गर्न सकियो भने पुराना हिसाबकिताब बिर्सिहाल्छन। नेपालीको स्मरणशक्ति अलि कमजोर छ बाबु । स्यानो काम गरिदियो भने ठूला पाप भुलिदिन्छन । काम गर्न सकिन भने पनि टास्सिएर बसिराख्छु । अब यो जुनीमा कुर्सीमा आउन सकिएला जस्तो छैन । ओर्लेपछि मलाई धोबीको कुकुर बनाउछन् । पार्टी बाहिरका शुभचिन्तक सप्पै मास्सिए । पत्रकार 'शत्रु नम्बर एक' भईहाले । पार्टीकाले बिप्पा भनेर लोप्पा खुबाउछन् । यस्तो बेलामा छोडें भने मेरो खैरियत छैन । भारत फकाउछु । अधक्षे फकाउछु । कुर्सी धान्छु । मेरो जय होस् । कमरेड मुक्ति मानवलाई लाल सलाम !
--------------------------
यति भनिसक्नासाथ उनी डाको छोडेर रोए ।
@कपी
No comments:
Post a Comment